Pi-hole czy AdGuard Home? Porównanie serwerów DNS blokujących reklamy i telemetrię w sieci domowej

W domu pojawia się coraz więcej urządzeń, które łączą się z internetem bez wyraźnej potrzeby użytkownika: telewizor przesyła dane diagnostyczne, aplikacja mobilna odwołuje się do kilku domen reklamowych, a system operacyjny regularnie sprawdza usługi analityczne i aktualizacyjne. Zwykłe rozszerzenie blokujące reklamy w przeglądarce nie obejmuje całej tej komunikacji. Nie chroni telewizora, konsoli, czytnika e-booków ani aplikacji uruchomionej na telefonie.

Właśnie dlatego popularność zyskują lokalne serwery DNS typu DNS sinkhole. Pi-hole i AdGuard Home przejmują obsługę zapytań DNS w sieci domowej, sprawdzają żądane domeny na podstawie list blokujących, a następnie odmawiają rozwiązywania adresów uznanych za reklamowe, śledzące lub potencjalnie złośliwe. Gdy domena zostanie zablokowana, urządzenie nie otrzymuje prawidłowego adresu IP albo otrzymuje odpowiedź wskazującą na lokalny, pusty cel. ^[2]

Najczęstsze pytania przed wyborem brzmią: czy Pi-hole blokuje lepiej niż AdGuard Home, który program jest łatwiejszy w instalacji, czy potrzebny jest Raspberry Pi, czy DNS zatrzyma telemetrię telewizora oraz co zrobić, gdy po uruchomieniu przestaje działać aplikacja? Odpowiedź nie sprowadza się do wskazania jednego zwycięzcy. Oba rozwiązania działają podobnie na podstawowym poziomie, ale różnią się sposobem konfiguracji, zakresem funkcji w panelu, podejściem do obsługi oraz wygodą dla konkretnego domowego scenariusza.

Jak działa blokowanie reklam przez lokalny serwer DNS

DNS rozstrzyga, z czym urządzenie próbuje się połączyć

DNS można porównać do książki adresowej internetu. Urządzenie pyta serwer: „Jaki adres IP odpowiada domenie example.com?”. Serwer DNS zwraca odpowiedź, a przeglądarka lub aplikacja nawiązuje połączenie z otrzymanym adresem. Pi-hole albo AdGuard Home wstawia się pomiędzy urządzenie i zewnętrzny resolver. Najpierw otrzymuje zapytanie, porównuje domenę z własną bazą reguł, a dopiero potem przekazuje dozwolone żądanie dalej. ^[4]

Jeżeli telefon prosi o rozstrzygnięcie domeny należącej do sieci reklamowej, serwer blokujący nie musi pobierać zawartości reklamy i analizować jej po fakcie. Może zatrzymać proces wcześniej. Aplikacja nie dowie się, gdzie znajduje się serwer reklamowy, więc połączenie nie zostanie nawiązane. Zmniejsza to liczbę żądań, ogranicza część śledzenia i może przyspieszyć ładowanie stron.

W praktyce blokada jest domenowa, a nie treściowa. Serwer DNS widzi nazwę, o którą pyta urządzenie, ale nie analizuje całej strony, kodu JavaScript ani obrazu reklamy. Jeżeli reklama i właściwa treść korzystają z tej samej domeny, proste blokowanie DNS nie rozdzieli tych elementów. Z tego powodu Pi-hole i AdGuard Home uzupełniają, a nie zastępują blokery działające w przeglądarce. ^[1]

Co oznacza DNS sinkhole

Nazwa sinkhole oznacza „zlewisko” dla żądań kierowanych do niepożądanych domen. Lista blokująca może zawierać domeny serwerów reklamowych, platform analitycznych, modułów telemetrycznych, stron phishingowych czy znanych hostów złośliwego oprogramowania. Gdy zapytanie pasuje do reguły, serwer odsyła odpowiedź blokującą, na przykład pusty adres, adres lokalny albo komunikat NXDOMAIN, zależnie od konfiguracji i implementacji.

To rozwiązanie działa na wielu urządzeniach jednocześnie, ponieważ nie wymaga instalowania dodatku na każdym kliencie. Wystarczy, że urządzenia używają lokalnego serwera DNS. Router może przekazywać mu zapytania automatycznie przez DHCP, a administrator może dodatkowo zablokować możliwość korzystania z innych resolverów lub przekierować klasyczny ruch DNS na właściwy host.

Sam fakt uruchomienia usługi na Raspberry Pi, serwerze NAS lub miniaturowym komputerze nie zapewnia jeszcze ochrony. Kluczowe jest to, czy klienci faktycznie korzystają z Pi-hole albo AdGuard Home. Częsty błąd polega na zainstalowaniu programu, ale pozostawieniu routera z dotychczasowym DNS-em. Panel pokazuje wtedy niewiele zapytań, a użytkownik sądzi, że blokowanie nie działa.

Czego lokalny DNS nie potrafi zatrzymać

Granice technologii trzeba ustalić przed wdrożeniem. Pi-hole i AdGuard Home nie usuną każdej reklamy z filmu, aplikacji czy serwisu streamingowego. Nie zablokują treści pobieranej z tej samej domeny co właściwa usługa, nie wytną elementu już osadzonego w odpowiedzi serwera i nie zastąpią zapory sieciowej analizującej pełny ruch.

Problematyczne bywają również urządzenia korzystające z własnego mechanizmu DNS-over-HTTPS lub DNS-over-TLS. Jeżeli przeglądarka albo system omija resolver wskazany przez DHCP i wysyła zaszyfrowane zapytania bezpośrednio do zewnętrznej usługi, lokalny serwer nie zobaczy tych domen. Podobnie zachowa się aplikacja z wbudowaną listą adresów IP albo własnym resolverem.

Blokowanie telemetrii także wymaga ostrożności. Nie każda domena producenta oznacza reklamę. Ta sama infrastruktura może obsługiwać logowanie, aktualizacje, powiadomienia, synchronizację i diagnostykę. Zablokowanie jej bez sprawdzenia skutków może spowodować brak aktualizacji telewizora, błędy w aplikacji lub problemy z logowaniem.

Co sprawdzić: po instalacji sprawdź, jaki DNS otrzymuje komputer i telefon, czy w panelu widać ich zapytania oraz czy testowa domena z listy blokującej jest rzeczywiście odrzucana. Nie oceniaj skuteczności wyłącznie po tym, czy reklama zniknęła z jednej strony.

Pi-hole: mocne strony, sposób działania i ograniczenia

Filozofia Pi-hole i jego zaplecze techniczne

Pi-hole jest dojrzałym rozwiązaniem koncentrującym się na filtrowaniu DNS i przejrzystym pokazywaniu tego, co dzieje się w sieci. Zwykle wdraża się go na urządzeniu działającym stale, takim jak Raspberry Pi, mały komputer z Linuksem, serwer domowy albo wybrany host wirtualny. Program pełni funkcję lokalnego serwera DNS, a komponent FTL odpowiada między innymi za szybkie przetwarzanie zapytań i dane prezentowane w panelu.

Centralnym elementem konfiguracji jest mechanizm gravity, który pobiera domeny z wybranych list blokujących i buduje lokalną bazę. Administrator może korzystać z gotowych źródeł, dodawać własne listy, tworzyć wyjątki oraz organizować klientów w grupy. Takie podejście dobrze odpowiada osobom, które chcą rozumieć, skąd pochodzi reguła i świadomie kontrolować zakres blokowania.

Pi-hole nie jest wyłącznie „wtyczką do routera”. To osobna usługa, której trzeba zapewnić adres IP, dostępność po restarcie, aktualizacje i właściwe miejsce w konfiguracji DHCP. Jeżeli urządzenie z Pi-hole zostanie wyłączone, a router nie ma awaryjnego resolvera lub nie potrafi poprawnie przełączyć klientów, dom może chwilowo stracić rozwiązywanie nazw.

Konfiguracja klientów, grup i wyjątków

Jedną z zalet Pi-hole jest możliwość przypisywania reguł do grup. Można na przykład utworzyć osobny profil dla urządzeń dzieci, telewizorów, sprzętu IoT i komputerów administratora. Dzięki temu blokada nie musi być identyczna dla całej sieci. Telewizor może potrzebować wyjątku dla usługi aktualizacji, podczas gdy laptop otrzyma bardziej restrykcyjne listy.

Ważna jest różnica między wyłączeniem domeny z listy blokującej a wyłączeniem całego filtrowania dla klienta. Pierwsza metoda tworzy precyzyjny wyjątek. Druga omija wszystkie aktywne reguły i powinna być traktowana jako narzędzie diagnostyczne, nie stałe rozwiązanie problemów. Jeśli aplikacja zaczyna działać po wyłączeniu filtrowania, trzeba ustalić konkretną domenę odpowiedzialną za błąd.

Pi-hole pozwala także korzystać z lokalnych rekordów DNS. Dzięki nim można przypisać przyjazne nazwy urządzeniom w sieci, kierować domeny do lokalnych usług albo utrzymywać prostą nazwę dla panelu serwera NAS. Trzeba jednak uważać, aby nie dublować sprzecznych ustawień na routerze, w DHCP i w samym Pi-hole.

Najczęstsze pułapki przy Pi-hole

Początkujący często dodają zbyt wiele list blokujących. Większa liczba źródeł nie oznacza automatycznie lepszego działania. Listy mogą zawierać duplikaty, przestarzałe domeny i reguły kolidujące z usługami, z których dom faktycznie korzysta. Efektem bywa trudne diagnozowanie awarii, ponieważ użytkownik nie wie, która z wielu list zablokowała potrzebny host.

Drugim błędem jest ręczne ustawienie DNS tylko na jednym komputerze. Taki test jest przydatny, ale nie stanowi wdrożenia dla całej sieci. Pozostałe urządzenia nadal mogą używać routera, DNS operatora, publicznego resolvera lub własnego mechanizmu szyfrowanego. Po zakończeniu próby trzeba przenieść konfigurację na poziom DHCP albo ustawić właściwy DNS na każdym segmencie sieci.

Trzeci problem pojawia się przy zmianie adresu IP hosta. Jeżeli urządzenie z Pi-hole otrzymuje adres dynamiczny, router może po restarcie przydzielić mu inną wartość. Klienci będą wtedy kierowani do nieistniejącego lub obcego serwera DNS. Rozwiązaniem jest statyczna konfiguracja albo rezerwacja DHCP, skonfigurowana przed rozpoczęciem właściwych testów.

Co sprawdzić: adres IP serwera, sposób przekazywania DNS przez DHCP, działanie po restarcie hosta, aktywne listy, grupy klientów oraz logi zapytań. Każdą nową listę dodawaj pojedynczo i obserwuj skutki, zamiast włączać kilkadziesiąt źródeł naraz.

AdGuard Home: wygoda obsługi i zakres funkcji

AdGuard Home jako kompletny serwer DNS dla domu

AdGuard Home pełni podobną funkcję jak Pi-hole, ale wiele osób wybiera go ze względu na bardziej zintegrowany panel i szeroki zakres ustawień dostępnych bez dokładania osobnych komponentów. Instalacja jest możliwa na wielu platformach, w tym na systemach linuksowych, kontenerach i popularnych urządzeniach domowych. Konkretna procedura zależy od środowiska, dlatego przed wdrożeniem trzeba sprawdzić zgodność architektury oraz sposób uruchamiania usługi po restarcie.

Panel AdGuard Home obejmuje zarządzanie upstreamami DNS, listami filtrów, regułami własnymi, klientami, usługami blokującymi i ustawieniami prywatności. Funkcje są zebrane w jednym miejscu, co zmniejsza liczbę sytuacji, w których administrator musi edytować pliki konfiguracyjne lub instalować dodatkowe narzędzia. ^[3]

AdGuard Home obsługuje również szyfrowane połączenia z upstreamami, między innymi przez DNS-over-HTTPS i DNS-over-TLS, zależnie od wybranej konfiguracji. Szyfrowanie od lokalnego serwera do zewnętrznego resolvera ogranicza możliwość podglądania zapytań na tym odcinku, ale nie oznacza anonimowości. Wybrany operator DNS nadal może widzieć zapytania, a lokalny panel nadal przechowuje dane o aktywności, jeśli włączone są logi.

Filtrowanie, reguły i ustawienia klientów

AdGuard Home pozwala korzystać z list filtrów oraz tworzyć własne reguły w składni znanej z popularnych narzędzi blokujących. Można blokować konkretną domenę, zezwolić na wyjątek, kierować nazwę do określonego adresu albo zmienić zachowanie dla wybranego klienta. Rozbudowane reguły są przydatne, ale łatwo utracić nad nimi kontrolę, gdy są dopisywane bez komentarzy i dokumentacji.

Przy planowaniu kolejnych kroków pomocny może być tekst: Który przycisk scen smart-home ma mniejsze opóźnienie?.

W praktyce szczególnie użyteczna jest identyfikacja klientów. Jeżeli panel widzi urządzenia pod samymi adresami IP, administratorowi trudniej ustalić, które żądanie pochodzi z telewizora, a które z telefonu. Nazwy klientów, stałe dzierżawy DHCP i uporządkowana topologia sieci sprawiają, że analiza logów staje się znacznie szybsza.

AdGuard Home oferuje funkcje, które mogą zastąpić część ustawień routera, między innymi obsługę DHCP w określonych scenariuszach. Nie oznacza to, że trzeba od razu wyłączać DHCP na routerze. Zmiana powinna być wykonana dopiero po sprawdzeniu, czy wszystkie urządzenia otrzymają adres IP, bramę, maskę i właściwy DNS, także po awarii lub restarcie serwera.

Pułapki charakterystyczne dla AdGuard Home

Wygodny interfejs może zachęcać do włączenia wielu funkcji jednocześnie. Włączone filtry, kontrola rodzicielska, bezpieczne wyszukiwanie, własne reguły, przekierowania DNS i niestandardowe upstreamy tworzą system trudniejszy do diagnozowania niż podstawowy resolver. Najpierw uruchom samo filtrowanie, potem dodawaj kolejne funkcje pojedynczo.

Częsty problem wynika z błędnego rozumienia ustawień prywatności. Usunięcie historii z panelu nie musi oznaczać, że zewnętrzny resolver nie otrzymał zapytania. Z kolei wyłączenie logowania może ograniczyć możliwość sprawdzenia, dlaczego konkretna aplikacja nie działa. Trzeba dobrać retencję danych do celu: krótkie logi do diagnostyki, dłuższe tylko wtedy, gdy są rzeczywiście potrzebne.

Nie należy też zakładać, że wybór AdGuard Home automatycznie eliminuje reklamy w aplikacjach. Nazwa produktu bywa mylona z dodatkiem AdGuard dla przeglądarek. AdGuard Home pracuje na poziomie DNS, więc podlega tym samym ograniczeniom co Pi-hole: nie filtruje całego kodu strony ani zawartości przesyłanej z dozwolonej domeny.

Co sprawdzić: czy usługa nasłuchuje na właściwym interfejsie, czy router rozdaje adres AdGuard Home jako DNS, czy upstream działa po restarcie oraz czy logi pokazują klientów zrozumiałymi nazwami. Przed aktywacją dodatkowych modułów wykonaj podstawowy test rozwiązywania dozwolonej i zablokowanej domeny.

Pi-hole czy AdGuard Home? Najważniejsze różnice

Oba rozwiązania realizują ten sam podstawowy cel, ale różnią się sposobem organizacji pracy administratora. Pi-hole częściej wybierają osoby, które chcą dokładnie kontrolować strukturę konfiguracji, źródła reguł i podział klientów. AdGuard Home lepiej odpowiada użytkownikom, którzy preferują zintegrowany panel i możliwie wiele ustawień dostępnych w jednym miejscu.

Tabela nie wskazuje bezwzględnego zwycięzcy. W codziennym użyciu większe znaczenie niż sama nazwa programu ma to, kto będzie utrzymywał serwer, jak często zmieniają się potrzeby domowników i czy administrator chce samodzielnie analizować każdą regułę.

Trzy sensowne warianty wdrożenia

Wariant pierwszy: Pi-hole jako główny filtr DNS

Ten wariant pasuje do domu, w którym konfiguracja ma być budowana stopniowo i dokładnie opisana. Administrator może zacząć od niewielkiej liczby list, uporządkować klientów według grup, a następnie dodawać wyjątki dopiero po obserwacji rzeczywistych zapytań.

• Zalety: szczegółowa kontrola nad grupami i listami, czytelny model zarządzania regułami, dobre możliwości lokalnych wpisów DNS.
• Wady: więcej decyzji konfiguracyjnych, większa odpowiedzialność za porządek w listach i wyjątkach, mniej wygodne wdrożenie dla osoby oczekującej gotowego panelu.
• Ma sens, gdy: administrator zna podstawy DNS, chce rozumieć źródło blokady i planuje różnicować zasady dla urządzeń.

Pi-hole będzie szczególnie wygodny wtedy, gdy konfiguracja ma być traktowana jak mały, uporządkowany projekt administracyjny. Warto wtedy zapisywać powód dodania wyjątków, opisywać grupy klientów i usuwać reguły, które przestały być potrzebne.

Wariant drugi: AdGuard Home jako centralny serwer domowy

AdGuard Home sprawdzi się w domu, gdzie ważna jest szybka obsługa z poziomu jednego interfejsu. To dobry wybór dla osoby, która chce zarządzać upstreamami, listami, regułami i ustawieniami prywatności bez składania konfiguracji z wielu narzędzi.

• Zalety: zintegrowany panel, łatwy dostęp do najważniejszych ustawień, wygodne zarządzanie klientami i dodatkowymi funkcjami DNS.
• Wady: duża liczba opcji może prowadzić do zbyt skomplikowanej konfiguracji, a wygoda interfejsu może zachęcać do włączania funkcji bez sprawdzenia ich skutków.
• Ma sens, gdy: liczy się prostsza administracja, szybki podgląd aktywności i możliwość obsługi większości ustawień w jednym miejscu.

Ten wariant nie oznacza, że można pominąć testy. Po każdej większej zmianie warto sprawdzić zwykłe rozwiązywanie nazw, działanie wybranych urządzeń i zapytania generowane przez aplikacje, z których domownicy korzystają na co dzień.

Wariant trzeci: dwa serwery używane równolegle

Uruchomienie Pi-hole i AdGuard Home jednocześnie może wydawać się sposobem na połączenie zalet obu programów. W praktyce często komplikuje jednak ustalenie, gdzie zapytanie zostało zablokowane, który serwer odpowiada klientowi i w którym panelu należy szukać błędu.

• Zalety: możliwość testowania obu rozwiązań, oddzielenie środowiska eksperymentalnego od działającej konfiguracji, potencjalna rezerwa przy odpowiednim zaplanowaniu.
• Wady: trudniejsza diagnostyka, ryzyko niespójnych list i wyjątków, dodatkowe zużycie zasobów oraz większa liczba punktów awarii.
• Ma sens, gdy: administrator świadomie buduje środowisko testowe albo potrafi jasno określić, który serwer obsługuje dany segment sieci.

Nie warto kierować losowej części urządzeń do Pi-hole, a pozostałych do AdGuard Home tylko po to, aby „sprawdzić, który działa lepiej”. Taki test utrudnia porównanie, ponieważ różnice mogą wynikać z innych list, upstreamów, wyjątków lub ustawień klientów. Jeżeli chcesz porównać oba programy, lepiej testować je kolejno na tej samej grupie urządzeń i przy możliwie podobnych regułach.

Dla kogo Pi-hole, a dla kogo AdGuard Home?

Wybierz Pi-hole, jeśli zależy Ci na ręcznym porządkowaniu konfiguracji, rozdzielaniu zasad według grup oraz dokładnym śledzeniu pochodzenia reguł. To rozwiązanie będzie naturalne dla osoby, która ma już serwer domowy, korzysta z Linuksa lub lubi samodzielnie kontrolować każdy element infrastruktury.

Wybierz AdGuard Home, jeśli ważniejsza jest wygoda panelu, szybki dostęp do ustawień i ograniczenie liczby osobnych narzędzi. Ten wariant lepiej pasuje do użytkownika, który chce uruchomić lokalne filtrowanie bez budowania rozbudowanego modelu administracji od podstaw.

Rozważ osobne środowisko testowe, jeśli nie masz jeszcze pewności, którego programu użyć albo planujesz migrację z jednego rozwiązania do drugiego. Test powinien obejmować te same urządzenia, podobne listy oraz realne scenariusze: przeglądanie stron, korzystanie z telewizora, aktualizacje i działanie aplikacji mobilnych.

Kryteria wyboru przed instalacją

• Poziom doświadczenia: zastanów się, czy wolisz samodzielnie układać konfigurację, czy korzystać z większej liczby ustawień dostępnych w jednym panelu.
• Środowisko uruchomieniowe: sprawdź, na jakim urządzeniu będzie działać usługa, jak uruchomi się po restarcie i kto będzie wykonywał aktualizacje.
• Podział klientów: jeżeli telewizory, urządzenia IoT i komputery mają mieć różne zasady, wybierz rozwiązanie oraz sposób konfiguracji, który pozwoli Ci utrzymać ten podział bez wyjątków tworzonych przypadkowo.
• Diagnostyka: panel powinien umożliwiać szybkie ustalenie, który klient wysłał zapytanie i dlaczego domena została zaakceptowana albo odrzucona.
• Zakres ochrony: lokalny serwer DNS ograniczy połączenia do znanych domen, ale nie zastąpi ochrony urządzeń, aktualizacji systemu ani blokowania treści w przeglądarce.
• Plan awaryjny: ustal, co stanie się po wyłączeniu hosta z serwerem DNS. Warto wiedzieć, czy sieć ma wtedy nadal rozwiązywać nazwy, czy awaria filtrowania ma oznaczać czasową niedostępność internetu.

Rekomendacja wyboru

Jeżeli najważniejsza jest kontrola, możliwość świadomego budowania grup i dokładne zarządzanie źródłami reguł, wybierz Pi-hole. Jeżeli priorytetem jest prostsza obsługa, zintegrowany panel i szybki dostęp do wielu funkcji DNS, wybierz AdGuard Home.

Dla większości domowych wdrożeń lepszy będzie jeden dobrze skonfigurowany serwer niż dwa równoległe systemy z częściowo powielonymi listami. Zacznij od podstawowego filtrowania, sprawdź działanie wszystkich ważnych urządzeń, a dopiero później dodawaj bardziej restrykcyjne reguły, profile klientów i funkcje prywatności.

Najpraktyczniejszym kryterium nie jest liczba dostępnych opcji, lecz łatwość utrzymania konfiguracji po kilku miesiącach. Wybierz rozwiązanie, którego logi potrafisz czytać, wyjątki potrafisz uzasadnić, a awarię potrafisz szybko odtworzyć lub obejść.

Przejście z jednego rozwiązania na drugie

Zmiana Pi-hole na AdGuard Home albo odwrotnie nie powinna odbywać się przez jednoczesne, przypadkowe uruchomienie obu usług dla całej sieci. Bezpieczniej przygotować nową konfigurację osobno, a następnie przełączyć klientów dopiero wtedy, gdy znane są najważniejsze listy, wyjątki i lokalne wpisy DNS.

1. Zapisz obecną konfigurację: zanotuj używane listy, własne reguły, wyjątki, grupy klientów oraz ustawienia upstreamów.
2. Przygotuj drugi serwer niezależnie: nie kieruj jeszcze do niego całej sieci, dopóki nie sprawdzisz podstawowego rozwiązywania nazw i działania lokalnych domen.
3. Odtwórz tylko potrzebne reguły: nie przenoś bez zastanowienia wszystkich wyjątków. Część z nich mogła powstać tymczasowo albo dotyczyć aplikacji, których już się nie używa.
4. Przełącz ograniczoną grupę urządzeń: zacznij od komputera lub telefonu, na którym łatwo obserwować zapytania i szybko przywrócić poprzednie ustawienia.
5. Sprawdź codzienne scenariusze: przetestuj logowanie do usług, aplikacje mobilne, aktualizacje, urządzenia multimedialne oraz dostęp do lokalnych zasobów.
6. Dopiero potem zmień ustawienia całej sieci: po pomyślnym teście ustaw nowy serwer jako podstawowy dla pozostałych klientów i zachowaj poprzednią konfigurację na czas obserwacji.

Podczas migracji warto zmieniać jedną rzecz naraz. Przeniesienie list, zmianę upstreama i zaostrzenie reguł w tym samym momencie utrudnia ustalenie przyczyny problemu. Jeżeli po przełączeniu przestaje działać konkretna aplikacja, log zapytań powinien pomóc rozstrzygnąć, czy winna jest brakująca domena, inna reguła klienta czy błąd w lokalnej konfiguracji.

Po zakończeniu testów usuń nieużywane usługi, stare wpisy i nieaktualne instrukcje. Pozostawienie dwóch aktywnych serwerów DNS bez jasno określonej roli może sprawić, że późniejsza diagnoza będzie trudniejsza niż sama migracja.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy Pi-hole i AdGuard Home blokują reklamy na wszystkich urządzeniach?

Mogą blokować zapytania DNS z wielu urządzeń jednocześnie, jeśli korzystają one z lokalnego serwera DNS. Nie usuną jednak każdej reklamy, zwłaszcza gdy treść i reklama pochodzą z tej samej domeny.

Czy do uruchomienia Pi-hole lub AdGuard Home potrzebne jest Raspberry Pi?

Nie. Oba rozwiązania można uruchomić także na innym stale działającym komputerze, serwerze domowym, wybranych systemach Linux, kontenerze lub kompatybilnym urządzeniu.

Dlaczego po instalacji blokowanie DNS nie działa?

Najczęściej urządzenia nadal korzystają z DNS routera, operatora albo z własnego mechanizmu DNS-over-HTTPS lub DNS-over-TLS. Trzeba sprawdzić ustawienia DHCP, adres DNS otrzymywany przez klienta oraz zapytania widoczne w panelu.

Czy lokalny serwer DNS zatrzyma telemetrię telewizora?

Może zablokować zapytania do znanych domen telemetrycznych, ale nie gwarantuje zatrzymania całej telemetrii. Blokada nie powinna być wprowadzana bez sprawdzenia, ponieważ ta sama domena może obsługiwać również aktualizacje, logowanie lub synchronizację.

Co zrobić, gdy po włączeniu filtrowania przestaje działać aplikacja?

Sprawdź logi zapytań i ustal, która domena została zablokowana. Następnie dodaj precyzyjny wyjątek zamiast wyłączać całe filtrowanie dla urządzenia.

Źródła

• [1] Smart Home Perfected – Pi-hole vs AdGuard Home: We Ran Both for a Week Each
• [2] TheTechBasket – Pi-hole vs AdGuard Home: Which Should You Self-Host?
• [3] SelfHostIndex – Network-Wide Ad Blocking: Pi-hole vs AdGuard Home
• [4] Talos.tools – Pi-hole vs AdGuard Home — Which Self-Hosted Network Ad Blocker Should You Choose?